Reconnaitre le génocide de 1915 pour ce qu’il est
Reconnaître le génocide de 1915 pour ce qu’il es

Dans le cadre de la procédure de vote au Parlement suédois du 11 Juin 2008, en ce qui concerne les quatre motions demandant à la Suède de reconnaître le génocide de 1915 en Turquie ottomane, le Comité des Affaires Etrangères a fait savoir le rejet des propositions de résolution déposées sur la base de « désaccord entre les chercheurs » et « la nécessité de poursuivre les recherches ».

Le Génocide arménien, qui engloutit également les Assyriens, les Grecs Pontiques et autres minorités de l’Empire Ottoman, a commencé il y a plus de neuf décennies en 1915, mais cette question est devenue de plus en plus urgente au fur et à mesure que la négation du crime continue. Le génocide, ou « extermination » comme il a été nommé par les médias internationales et les corps diplomatiques, a été un fait établi par la communauté mondiale. Pendant la brève période d’après guerre qui a suivi la défaite de la Turquie en 1918, jusque la montée du mouvement nationaliste turc conduit par Mustafa Kemal, l’élimination des Arméniens était discutée ouvertement. Les tribunaux de la cour martiale turque ont essayé d’impliquer des dirigeants politiques et militaires dans les « crimes de guerre » et les « crimes contre l’humanité ». Plusieurs des accusés furent déclarés coupables et condamnés à mort ou à des peines de prison à perpétuité. La Turquie d’après guerre est passée par une phase similaire à celle de l’Allemagne après la Deuxième Guerre Mondiale. Au cours de ces poursuites judiciaires, la vérité sur la persécution des minorités de l’Empire Ottoman fut mise en lumière avec d’horrifiants détails.

Le procès n’a pas duré longtemps, toutefois. L’ascension du mouvement nationaliste turc et le rejet du gouvernement du sultan conduisirent finalement à la dissolution des tribunaux et à la libération de la plupart des accusés. Presque toutes les populations chrétiennes restantes – Arméniens, Assyriens et Grecs – furent alors délogées de leurs millénaires terres natales. Une grande partie des données des tribunaux et des procès-verbaux disparut, et la Turquie entra dans une période de tentative d’effacer toutes les traces de l’existence des Arméniens en Anatolie et dans la plateau arménien historique de l’est.

Neuf décennies plus tard, ce qu’on appelait le soi-disant « génocide oublié » n’est plus oublié, et justifie l’attention croissante des cercles universitaires et politiques. On le voit comme le prototype du meurtre de masse du vingtième siècle, et il peut être considéré comme l’une des campagnes les plus réussies de négationnisme de génocide et de nettoyage ethnique de toute l’histoire. Les brimades des Arméniens s’étendirent aux populations assyrienne, grecque, Yézidie et même à la population kurde, qui fut soumise à une « machination sociale » au moyen d’un relogement forcé et d’une réinstallation. Comme par hasard, les autorités turques devinrent les bénéficiaires d’une « Arménie sans les Arméniens », et malgré les engagements internationaux et les promesses de condamner les exterminateurs, elles échappèrent à toute responsabilité pour le crime. Aujourd’hui, la Turquie met en œuvre une campagne active de dénégation. Le silence et la passivité de la part de la communauté mondiale, y compris de la Suède, ne peut qu’aider cette campagne et s’en rendre complice. Tous les arguments relatifs à la nécessité de recherches supplémentaires, ou d’absence de consensus parmi les intellectuels sont sans fondement. Les archives de tous les principaux pays d’Europe ne laissent aucun doute sur la campagne d’élimination qui s’est produite sous le couvert du conflit mondial. Les arguments négationnistes sont tous motivés politiquement et n’ont rien à voir avec les rapports historiques. Ils ne sont pas plus crédibles que ceux des négateurs de l’Holocauste tels que Robert Faurisson, Davis Irving, Willis Carto, et Ernst Zündel.

Raphael Lemkin, qui inventa le terme génocide en 1940, et fut le principal auteur de la Convention des Nations Unies sur la Prévention et la Condamnation du Crime de Génocide, était profondément conscient de la calamité arménienne et de l’échec de la communauté internationale à intercéder ou du moins à condamner les auteurs du génocide. Les recherches récentes ont démontré combien il fut profondément affecté par l’absence de rouages efficaces internationaux pour intervenir à temps. Il était aussi troublé par la persécution et les massacres des Assyriens d’Irak parlant l’araméen dans les années 1930. Ce qui est pire, une recherche menée récemment à l’Université d’Uppsala confirme que la Direction des Affaires Etrangères de Suède et son Gouvernement, par les rapports de l’Ambassadeur Per Gutaf August Cosswa Anckarsvärd’s et de l’Attaché Militaire Einar af Wirsén, étaient bien au courant de l’élimination qui se produisait dans l’Empire Ottoman.

Aujourd’hui, la Suède est internationalement considérée comme la championne des Droits humains. Il incombe aux autorités suédoises d’être à la hauteur de cette réputation et de rejeter tout compromis avec le négationnisme et le déni. Le gouvernement suédois doit essayer d’aider la Turquie à devenir une meilleurs démocratie en affrontant son histoire et en reconnaissant la vérité, et non pas en continuant à tituber dans l’obscurité de son aveuglement et de ses simulations.

Aujourd’hui, les données et les informations sur le Génocide arménien sont si vastes qu’aucun politicien sérieux ne peut honnêtement citer une recherche insuffisante ou peu concluante comme excuse pour éviter la reconnaissance. Le refus de reconnaître le fait établi fondé sur une recherche qualitative et quantitative peut être considéré comme tentant pour le déni. Il n’y a pas non plus aucun fondement pour faire allusion au temps chronologique depuis le Génocide et à l’adoption de la Convention, puisque cela impliquerait que l’Holocauste non plus ne soit pas reconnu par la Convention. Les chercheurs ont fait leur travail en établissant la réalité du Génocide arménien. Maintenant, c’est au tour des dirigeants politiques de faire face à leur responsabilité en reconnaissant cette calamité pour ce qu’elle fut.

Les signataires de cette lettre ne considèrent pas qu’il y ait un doute quelconque sur le fait que les massacres des Chrétiens et autres minorités de l’Empire Ottoman au cours de la Première Guerre Mondiale aient constitué un Génocide. Même si la recherche doit et va continuer, l’information qui existe est convaincante et doit être reconnue comme telle.

Adam Jones
Professeur associé, Sciences politiques, Université de Colombie britannique Okanagan

Åke Daun
Professeur émérite d’ethnologie, particulièrement européenne, Université de Stockholm

Alex Grobman
Président de l’Institut pour la Vie Juive Contemporaine et de l’Institut Brenn

Alexandre Kimenyi
Professeur de Linguistique, d’Etudes Ethniques et de Langues Africaines à l’Université d’Etat de Californie, Sacramento

Alexis Herr
Etudiant en médecine, Centre familial Strassler pour les Etudes sur l’Holocauste et le Génocide, Université Clark

Alfred Grosser
Professeur émérite, Institut de Sciences Politiques de Paris, auteur de la préface à « L’Histoire du Génocide arménien, Paris, 1996

Alfred de Zayas
Professeur de Droit international, Ecole de Diplomatie de Genève
Avocat enseignant d’Université, retraité des Nations Unies, ex Secrétaire du Comité des Droits de l’Homme de l’ONU
ex Chef de la Division des Pétitions au bureau des Nations Unies, Haut Commissaire pour les Droits Humains
Président du P.E.N. International, Centre Suisse Romande

Anatoly M. Khazanov
Professeur d’Anthropologie Ernest Gellner, Université du Wisconsin-Madison

Anders Hultgard
Professeur émérite d’Histoire religieuse, Faculté de Théologie, Université d’Uppsala, Suède

Bruno Chaouat
Professeur associé de Français, Centre d’Etudes Juives, Université du Minnesota

Charles Eric Reeves
Professeur de langue et littérature anglaises au Collège Smith de Northampton, Massachusetts

Christian P. Scherrer
Professeur d’Etudes sur la Paix, Université d’Hiroshima, et Institut de la Paix d’Hiroshima, Hiroshima, Japon

Claude Mutafian
Professeur associé de Mathématiques, et enseignant d’Université, à l’Université de Paris 13 , université de Villetaneuse
licencié d’Histoire, Université Paris 1 Panthéon Sorbonne

David Gaunt
Professeur d’Histoire, Södertörn Université Collège, Suède

Déborah Dwork
Professeur éminente d’Histoire de l’Holocauste
Directrice du Centre Strassler pour les études sur l’Holocauste et le Génocide, à l’Université Clark

Dickran Kouymjian
Professeur d’Histoire, Directeur du Programme d’Etudes arméniennes, Université d’Etat de Californie, Fresno

Donald E. Miller
Directeur administratif, Centre pour la Culture religieuse et civique, Université de Californie du Sud

Douglas Greenberg
Professeur d’Histoire Directeur administratif, Institut de l’Histoire visuelle et l’éducation de la Fondation de la Shoah USC, Collège de Lettres, Arts et Sciences, Bibliothèque Leavey, Université de Californie du Sud

Elizabeth R. Baer
Professeur d’Etudes d’Anglais et de Génocide, Collège Gustavus Adolphus à St Peter, Minnesota

Ellen J. Kennedy
Directrice interim, Centre pour les Etudes sur l’Holocauste et le Génocide
Coordinatrice du réseau d’intervention sur le génocide, Minnesota

Eric D. Weitz
Professeur distingué de l’Université McKnight et Président de la Direction d’Histoire, Université du Minnesota

Ervin Staub
Professeur de Psychologie et Directeur Fondateur du programme de licence de Psychologie de la Paix et de la Prévention de la Violence; émérite, Université du Massachusetts à Amherst

Franklin Hugh Adler
Président de G. Theodore Mitau
Professeur DeWitt Wallace, direction des Sciences Politiques, Macalester College

George Andreopoulos
Professeur de Sciences Politiques, Directeur du Centre pour les Droits Humains au Collège John Jay de Justice Pénale, City Université de New York

Heidi Armbruster
Chargé de cours, École des sciences humaines, Université de Southampton, Royaume-Uni

Helen Fein
Directrice administrative de l’Institut pour l’étude du Génocide, associée au Centre Belfer pour les Affaires scientifiques et internationales à l’Ecole Kennedy du Gouvernement, Université Harvard

Herb Hirsch
Professeur de Sciences Politiques et co-éditeur, Etudes et Prévention du Génocide
L. Douglas Wilder Ecole du Gouvernement et des Affaires Publiques
Université de Virginia Commonwealth, Richmond

Irving Louis Horowitz
Rutgers, Université d’Etat du New Jersey
Professeur émérite distingué de Sociologie et de Sciences Politiques à l’Université Hannah Arendt

James E. Young
Professeur d’Etudes anglaises et judaïques, Université du Massachusetts

John K. Roth
Professeur émérite de Philosophie d’Edward J. Sexton
Directeur Fondateur, du Centre pour l’Etude de l’Holocauste, du Génocide et des Droits Humains
Collège Claremont McKenna, Californie

Kirk C. Allison
Directeur de Programme, programme des Droits Humains et de la Santé, Ecole de Santé publique, Université du Minnesota

Klas-Göran Karlsson
Professeur d’Histoire, Université Lund, Suède

Kostas Fraggidis
Secrétaire, Evxinos Pontos, Stockholm

Kristian Gerner
Professeur d’Histoire, Université Lund, Suède

Lars M. Andersson
Enseignant d’Université, direction d’Histoire, Université d’Uppsala, Suède

Linda M. Woolf
Professeur de psychologie, Université Webster, Missouri

Manus I. Midlarsky
Moses et Annuta Back Professeur de Paix Internationale et de Résolution de conflits, Université Rutgers, New Brunswick

Martha Minow
Membre de la Faculté d’Education Jeremiah Smith, Jr. Professeur, Ecole de Droit de Harvard

Michael Dobkowski
Professeur d’études religieuses aux collèges Hobart et William Smith

Michael Mann
Professeur, Département de Sociologie, Université de Californie, Los Angeles

Norman Naimark
Professeur à Robert et Florence McDonnell, d’Etudes d’Europe de l’Est, Université Stanford

Omer Bartov
Professeur distingué à John P. Birkelund, d’Histoire Européenne, Département d’Histoire, Université Brown

Ove Bring
Professeur de Droit international, suédois National collège de défense, Stockholm, Suède

Paul A. Levine
Enseignant d’Université de l’Histoire de l’Holocauste
Directeur d’Education, d’Etudes de l’Holocauste et du Génocide à l’Université Uppsala, Suède

Rachel Hadodo
Présidente du Conseil d’administration, Union des Associations Assyriennes de Suède

Raffi Momjian
Président et Directeur administratif, Projet d’éducation du Génocide, San Francisco

Raymond Kévorkian
Professeur, Institut français de Géopolitique, Université de Paris 8, Saint Denis

Richard G. Hovannisian
Professeur d’Histoire arménienne et du Moyen Orient, Université de Californie, Los Angeles

Robert Melson
Professeur Distingué Cohen Lasry, Centre Strassler pour les Etudes sur l’Holocauste et le Génocide, Université Clark

Roger W. Smith
Professeur émérite, Département du Gouvernement, Collège de William et Mary
ancien Président du Virginia, Association Internationale des Chercheurs sur le Génocide

Ronald Grigor Suny
Professeur d’Histoire politique et Sociale à l’Ecole Normale Charles Tilly, Université du Michigan
Professeur émérite de Science et d’Histoire à l’Université de Chicago

Rudolph Joseph Rummel
Professeur émérite de Sciences Politiques, à l’Université de Hawaï

Sandra Tatz
Directrice de l’Association australienne des Etudes sur l’Holocauste et le Génocide

Saul P. Friedlander
Professeur, Département d’Histoire, UCLA

Shelly Tenenbaum
Professeur de Sociologie, étudiante en activités de coordination, Centre Strassler pour les Etudes sur l’Holocauste et le Génocide, Université Clark

Stanley Payne
Professeur émérite, département d’histoire, Université du Wisconsin

Steven Leonard Jacobs
Président d’Etudes Judaïques, dotation Aaron Aronov
Professeur associé d’Etudes religieuses à l’Université de l’Alabama
Editeur des documents de Raphael Lemkin
1er Vice président, de l’Association Internationale des Chercheurs sur le Génocide

Susan Ashbrook Harvey
Professeur d’études religieuses, Université Brown

Tessa Hofmann
Licenciée de Sociologie, Département de Sociologie, Institut pour les Etudes sur l’Europe de l’Est, Université libre de Berlin

Tigran Sarukhanyan
Membre de l’Association Internationale des chercheurs sur le Génocide
Compagnon de recherche visiteur (PRO) aux Archives Officielles de Grande-Bretagne
Corporation Humboldrt , Université de Goettingen – Allemagne

Tuomas Martikainen
PhD, Chercheur postdoctoral, de la Finlande Académie, Åbo Akademi University, Dept of Comparative Religion

Vahagn Avedian
Président du Conseil d’Administration de l’Union des Associations Arméniennes de Suède
Chef éditorialiste , armenica.org

William Hewitt
Programme Holocauste et Génocide, Université West Chest de Pennsylvanie

Winton Higgins
Directeur de l’Association Australienne des Etudes sur l’Holocauste et le Génocide
Compagnon de Recherche visiteur, Institut d’Etudes internationales, Université de Technologie, Sydney

Wolfgang Gust
Editeur des documents officiels du Bureau des Affaires Etrangères d’Allemagne sur le Génocide arménien

Yair Auron
Professeur de Sociologie, Chef du Département de Sociologie, des Sciences Politiques et de la Communication Université Ouverte d’Israël, Jérusalem

Yehuda Bauer
Professeur émérite Institut Harman de la Communauté juive contemporaine, Faculté des Humanités, Université Hébraïque de Jérusalem

Yves Ternon
Licencié d’Histoire, Paris 4 – Université de la Sorbonne, HDR, Université Paul Valéry – Montpellier 3

Traduction: Louise Kiffe

Ճանաչել Մեծ Եղեռնը

 

Ի կապակցութեան Շվեդիաի խորհրդարանի քվեարկութեան` հունիս 11, 2008-ին վերաբերեալ չորս ներկա յառաջարկների կոչ անող Շվեդիաին ճանաչելու 1915 թվականի ցեղասպանությունը Օսմանյան կայսրության մեջ: Արտաքին գործերի կոմիտեն խորհուրդ Է տվել մերժել յառաջարկները` պատճառաբնելով <<գիտնականների միջեւ անհամաձայնությամբ>> եւ <<հետագա ուսումնասիրությունների անհրաժեշտության>>:

Հայոց ցեղասպանությունը (Մեծ Եղեռնը), որ ընդգրկել էր նաեւ ասորիներին, պոնտացի հույներին եւ Օսմանյան կայսրության բազմաթիվ այլ ազգերի՝ սկիզբ առավ ավելի քան ինն տասնամյակ առաջ՝ 1915 թվականին, սակայն որքան ավելի է շարունակվում այդ հանցագործության փաստի ժխտումը, այնքան ավելի մեծանում է խնդրի անհապաղ լուծման անհրաժեշտությունը։ Ցեղասպանությունը, կամ «ոչնչացումը», ինչպես այն կոչեցին միջազգային լրատվամիջոցները եւ դիվանագիտական կորպուսը, միջազգային հանրության համար հստակ փաստ էր։ 1918 թվականի Թուրքիայի պարտությունից մինչեւ Մուսթաֆա Քեմալի գլխավորությամբ՝ թուրքական ազգայնական շարժումն ընկած կարճ ետպատերազմյան ժամանակահատվածում հայերի ցեղասպանությունը քննարկվում էր բացեիբաց։ Թուրքական ռազմական դատարանները դատում էին «ռազմական հանցագործություններին» եւ «մարդկության դեմ հանցագործություններին» մասնակից քաղաքական եւ ռազմական առաջնորդներին։ Մի քանի մեղադրյալ մեղավոր էին ճանաչվել եւ դատապարտվել էին մահվան կամ էլ ազատազրկվել էին։ Գերմանիայի՝ Երկրորդ աշխարհամարտից հետո Գերմանիայի պես՝ ետպատերազմյան Թուրքիան էլ անցավ նման մի փուլ՝ Օսմանյան կայսրության մեջ փոքրամասնությունների հետապնդումների մասին ճշմարտությունը բացահայտվեց սարսափազդու մանրամասնություններով հանդերձ։

Սակայն գործընթացը երկար չտեւեց։ Թուրքական ազգայանական շարժման ուժեղացումը, եւ սուլթանի կառավարության ժխտումն իվերջո բերեցին ռազմական դատարանների լուծարմանն ու մեղադրյալների մեծամասնության ազատ արձակմանը։ Այնուհետև մնացած գրեթե բոլոր քրիստոնյա բնակչությունը՝ հայեր, ասորիներ, հույներ՝ տեղահանվեցին հազարամյակներ իվեր իրենց պատկանող հողերից ։ Դատական փաստաթղթերի եւ արձանագրությունների մեծ մասն անհայտացավ, իսկ Թուրքիան ոտք դրեց Անատոլիայում եւ նրանից արեւելք՝ Հայկական պատմական բարձրավանդակում հայոց գոյության բոլոր հետքերի ոչնչացման փորձերի շրջան։

Ինն տասնամյակ անց, մի անգամ «մոռացված» կոչված ցեղասպանությունն այլևս մոռացված չէ, եւ իրեն է գամում ակադեմիական եւ քաղաքական շրջանակների աճող ուշադրությունը։ Այն դիտվում է, որպես քսաներորդ դարի մնացյալ այլ զանգվածային սպանությունների նախատիպ։ Հայերի հանդեպ հետապնդումները տարածվեցին նաեւ ասորիների, հույների, եզդիների եւ նույնիսկ քրդերի վրա։ Բնակչությունը ենթարկվել էր ծավալուն «սոցիալական ինժեներիայի», ստիպողական տեղահությունների եւ վերբնակեցումների միջոցով։ Այսպիսով թուրքական իշխանությունները դարձան «Հայաստանն առանց հայերի» կարգախոսի իրագործողները, եւ չնայած հանցագործներին պատժելու՝ ամբողջ աշխարհին տված խոստումներին ու երաշխավորություններին, վերջինները խուսափեցին որեւէ պատասխանատվությունից՝ կատարված հանցագործությունների համար։ Այսօր Թուրքիան իրագործում է ցեղասպանության հերքման եռանդուն արշավ։ Միջազգային հանրության, ներառյալ Շվեդիան, լռությունը եւ կրավորական դիրքը կարող են միայն օժանդակել եւ ողջունել այդ արշավը։ Գիտնականների միջեւ կոնսենսուսի հասնելու կամ հետագա ուսումնասիրությունների անհրաժեշտության մասին բոլոր փաստարկները ձեւական են։ Եվրոպական որևէ խոշոր երկրի արխիվները կասկած չեն թողնում, որ համաշխարհային կոնֆլիկտի քողի տակ կատարված ոչնչացման կամպանիան տեղի է ունեցել։ Ցեղասպանությունը մերժող փաստարկներն ունեն քաղաքական դրդապատճառներ եւ կապ չունեն պատմական փաստերի հետ։ Դրանք նույնքան են ճշմարտանման, որքան Հոլոքոստը մերժող Ռոբերտ Ֆորայսոնի, Դէվիդ Իրվինգի, Ուլլիս Քարտոի եւ Էրնստ Ցյունդելի փաստակները։

Ռաֆայել Լեմկինը, որ 1940-ականներին ներմուծեց «ցեղասպանություն» եզրը եւ ՄԱԿ-ի՝ ցեղասպանություն հանցագործության կանխման եւ պատժման Կոնվենցիայի հիմնական հեղինակն էր, խորապես անհանգիստ էր հայոց աղետի եւ միջազգային հանրության կողմից տվյալ փաստի ճանաչման կամ, առնվազն՝ ցեղասպանության հեղինակ-մեղավորներին պատժելու փորձերի տապալումից։ Վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որքան խորն էր նրան ցնցել արդյունավետ և ժամանակին միջամտելու միջազգային մեխանիզմի բացակայությունը։ Նա մտահոգված էր նաեւ Իրաքում երեսնականների ընթացքում ասորիների հետապնդումներով եւ ջարդով։ Ավելին՝ վերջերս Ուփսալայի համալսարանում անցկացված ուսումնասիրությունը հաստատում է, որ Շվեդիայի արտգործանախարարությունը եւ կառավարությունը, դեսպան Պյեր Գուստաֆ Ավգուստ Կոսսվա Անկարսվարդսի եւ ռազմական կցորդ Էյնար Վիրսոնի հաղորդումների միջոցով լավ էին տեղեկացված Օսմանյան կայսրությունում ընթացող ոչնչացումների մասին։

Այսօր Շվեդիան միջազգային մակարդակով առաջատար է համարվում մարդու իրավունքների բնագավառում։ Շվեդ քաղաքագետների վրա է դրված այդ վարկի պահպանման, ինչպես նաեւ (ցեղասպանության) ցանկացած մերժման փոխզիջումներից հրաժարվելու պատասխանատվությունը ։ Շվեդական կառավարությունը պետք է փորձի օգնել Թուրքիային չմնալու ինքնախաբեության ու պատաճառաբանությունների խավարում խարխափող երկիր, այլ իր պատմությանն ու իրականությանը ուղիղ հայացքով նայող լավագույն ժողովրդավարական տիրություն դառնալ։

Այսօր Հայոց Եղեռնի, ինչպես և ասորիների և պոնտացի հույների ցեղասպանության մասին տվյալներն ու տեղեկությունն այնքան ընդարձակ են, որ ոչ մի լուրջ քաղաքագետ իրականում չի կարող ազնվորեն վկայակոչել ուսումնասիրույթունների անբավարարությունը եւ անավարտությունը, որպես ցեղասպանության փաստը չճանաչելու արդարացում։ Որակապես եւ քանակական առումով բավականաչափ ուսումնասիրված և հաստատված փաստը չճանաչելը կարող ժխտմանը համարժեք գնահատվել։ Հետազոտողները կատարել են հայոց ցեղասպանության բացահայտման իրենց աշխատանքը։ Այժմ եկել է քաղաքական առաջնորդների պատասխանատվության ամրագրման՝ աղետն ինչպիսին որ այն եղել է՝ կոչելու պահը։

Այս նամակի տակ ստորագրվածները որևէ կասկած չունեն համարելու, որ Օսմանյան կայսրությունում առաջին աշխարհամարտի ընցաքում քրիստոնյաների եւ այլ փոքրամասնությունների զանգվածային սպանությունները ցեղասպանություն էին։ Եվ չնայած որ ուսումնասիրությունները պիտի շարունակվեն, եղած տեղեկությունն էլ անվիճելի է եւ պիտի այդպիսին էլ ճանաչվի։

Ադամ Ջոնս
թղթակից–պրոֆեսոր, քաղաքագետ, բրիտանական
Կոլումբիայի համալսարան, Օկանագան, ԱՄՆ

Օքե Դաուն
Ազգաբանության թոշակառու պրոֆեսոր, Սթոլքհոլմի համալսարան, Շվեդիա

Ալեքս Գրոբման
Հրեական կյանքի և Բրեննի ինստիտւտների նախագահ

Ալեքսանդր Քիմենյի
լեզվաբանության պրոֆեսոր, Կալիֆորնիայի պետական համալսարանի (Սակրամենտո, ԱՄՆ) ազգաբանության և աֆրիկյան լեզուների ամբիոն

Ալեքսիս Հեռ
գիտությունների թեկնածու, Քլարքի համալսարանի Հոլոքոսթի և ցեղասպանության ամբիոն, Սթրասլերի ընտանեկան կենտրոն

Ալֆրեդ Գրոսեր
թոշակառու պրոֆեսոր, քաղաքագիտության Փարիզի ինստիտուտ
Վահագն Դադրյանի «Հայ ցեղասպանության պատմություն» գրքի նախաբանի հեղինակ (Փարիզ, 1996)

Ալֆրեդ դե Զայաս
միջազգային օրենսգիտության պրոֆեսոր, Ժնևի դիվանագիտական դպրոց
ՄԱԿ–ի մարդու իրավունքների կոմիտեի քարտուղարության նախկին ավագ իրավաբան
ՄԱԿ–ի մարդու իրավունքների գլխավոր հանձնակատարի խնդրագրերի բաժնի ղեկավար
«Փ.Ե.Ն. ինտերնացիոնալ» կենտրոնի նախագահ, Ռոման, Շվեյցարիա

Անատոլի Մ. Խազանով
Էռնեստ Գելնեռի անտրոպոլոգիայի պրոֆեսոր, Ունիսքոնսինի համալսարան, Մեդիսոն, ԱՄՆ

Անդերս Հուլթգորդ
Կրոնի պատմության պրոֆեսոր էմերիտուս, աստվածաբանուտյան ֆակուլտետ, Ուփսալայի համալսարան, Շվեդիա

Բրունո Շաուաթ
Ֆրանսերենի զուգակցված պրոֆեսոր, հրեական հետազոտությունների կենտրոն, Մինեսոտայի համալսարան

Չարլզ Էրիկ Րիվս
Անգլերեն լեզվի և գրականւտյան պրոֆեսոր, Նորդհամփթոնի Սմիթի քոլեջ, Մասաչուսեթս

Քրիստին Փ. Շեռեր
խաղաղության հետազոտությունների պրոֆեսոր,Հիրոշիմայի համալսարան և Հիրոշիմայի խաղաղության ինստիսուտ, Հիրոշիմա, Ճապոնիա

Քլոդ Մուտաֆյան
Ավագ դասախոս և մաթեմատիկայի զուգակցված պրոֆեսոր, Փարիզ 13 համալսարան Վիլթանոզ
Պատմական գիտությւնների թեկնածու, Փարիզ 1 Պանթեոն-Սորբոնի համալսարան

Դավիդ Գաութ
Պատմության պրոֆեսոր,Սյոդերթորնի համալսարան քոլեջ, Շվեդիա

Դեբորա Դվորակ
Հոլաքոստի պատմության պրոֆեսոր
Ղեկավար, հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտությունների Ստրասլեր կենտրոն, Քլարքի համալսարան

Դիկրան Քույմջյան
Պատմության պրոֆեսոր, Հայկական հետազոտություննեի ծրագրի ղեկավար, Կալիֆորնիա նահանգի համալսարան, Ֆրեզնո

Դոնալդ Ի. Միլլեր
Գլխավոր ղեկավար, կրոնի և քավղաքացիական մշակույթի կենտրոն, Հարավային Կալիֆորնիայի համալսարան

Դագլս Գրինբերգ
Պատմության պրոֆեսոր
Գլխավոր ղեկավար, տեսողական պատմության և ուսման Շոա Ֆաունդեյշն ինստիտուտի տառերի, արվեստի և գիտությունների քոլեջ, Լիվի գրադարան, Հարավային Կալիֆորնիայի համալսարան

Էլիզաբեթ Ռ. Բաեր
Անգլերենի և ցեղասպանության հետազոտությունների պրոֆեսոր, ստ Փիթերի Գուստավուս Ադոլֆուս քոլեջ, Միննեսրտա

Էլեն Ջ. Քենեդի
Հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտությունների կենտրոնի միջանկյալ ղեկավար
Կորդինատոր, Ցեղասպանության միջամտող ցանց, Մինեսոտա

Էրիկ Դ. Ուեյց
Մքնայթ համալսարանի արժանավոր պրոֆեսոր, պատմության ֆակուլտետի նախագահ

Ֆրանկլին Հյու Ադլեր
Գ Թեոդոր Միթաու նախագահ ԴեՈւիթթ Ուոլաս պրոֆեսոր, քաղաքական գիտությունների բաժին, Մաքալեստեր քոլեջ

Ջորջ Անդրեապոլուս
Քաղաքական գիտությունների պրոֆեսոր, Ջոն Ջեյ քրեական արդարության քոլեջի մարդու իրավունքների կենտրոնի վարիչ Նյու Յորքի Սիթի համալսարան

Հայդի Արմբրասթեր
Դասախոս, հումանիտար առարկաների դպրոց, Սաութամփթոնի համալսարան, Բրիտանիա

Հելեն Ֆեյն
Ցեղասպանության հետազոտությունների գլխավոր վարիչ, Քենեդի կառավարության դպրոցի և միջազգային հարաբերությունների Բելֆեր կենտրոնի գործակից, Հարվարդի համալսարան

Հերբ Հիրշ
Քաղաքական գիտությունների պրոֆեսոր և խմբագիր, Ցեղասպանության հետազոտություններ և կանխում
ԼԴագլս կառավարության դպրոցի և արտաքին հարաբերությունների Վիրջինիայի Քոմմոնվելթ համալսարան, Ռիչմոնդ

Իրվինգ Լուիզ Հորովից
Ռաթջերս, Նյու Ջերսի նահանգի համալսարան
Հաննա Արենդթ արժանավոր համալսարանի սոցիոլոգիայի և քաղաքական գիտության պրոֆեսոր էմերիտուս

Ջեյմս Ի. Յանգ
Անգլերենի և հրեաբանության պրոֆեսոր, Մասաչուսեթսի համալսարան

Ջոն Կ. Ռոթ
Փիլիսոփայության Էդվարդ Ջ Սեքսթոն պրոֆեսոր էմերիտուս
Հիմնադիր ղեկավար, ցեղասպանության, հոլոքոստի և հետազոտւթյան կենտրոն, Քլերմոնթ Մկքեննա քոլեջ, Կալիֆորնիա

Քրք Ս. Ալիսոն
Ծրագրապետ, մարդու իրավունքների և առողջության ծրագիր, հանրային առողջության դպրոց, Մինեսոտայի համալսարան

Քլաս-Յորան Կարլսոն
Պատմության պրոֆեսոր, Լունդի համալսարան, Շվեդիա

Կոստաս Ֆրագիդիս
Քարտուղար, Էվզինոս Պոնտոս Ստոկհոլմ

Քրիստիան Գերներ
Պատմության պրոֆեսոր, Լունդի համալսարան, Շվեդիա

Լարս Մ. Անդերսոն
Ավագ դասախոս, պատմության ֆակուլտետ, Ուփսալայի համալսարան, Շվեդիա

Լինդա Մ. Վուլֆ
Հոգեբանության պրոֆեսոր, Ուեբստերի համալսարան, Միսուրրի

Մանուս Ի. Միդլարսկի
Միջազգային խաղաղության և կոնֆլիկտի լուծման Մովսես և Աննուտա Բեք պրոֆեսոր, Ռութջերսի համալսարան, Նյու Բրունսվիկ

Մարթա Մինոու
Կրթության ֆակուլտետի անդամ Ջերեմայա Սմիթ, կրտսեր պրոֆեսոր,Հարվարդի իրավագիտության դպրոց

Մայքլ Դոբրովսկի
Կրոնական հետազոտությունների պրոֆեսոր, Հոբարթ և Ուիլլիամ Սմիթ քոլեջներ

Մայքլ Մանն
Պրոֆեսոր, սոցիոլոգիայի բաժին, Կալիֆորնիայի համալսարան, Լոս Անջելես

Նորման Նայմակ
Արևելյան Եվրոպայի հետազոտությունների Ռոբերտ և Ֆլորենս Մքդոնել պրոֆեսոր, Ստանֆորդի համալսարան

Օմեր Բարթով
Ջոն Փ Բրքլունդ արժանավոր պրոֆեսոր, պատմության բաժին, Բրաունի համալսարան

Ուվե Բրինգ
Միջազգային օրենքի պրոֆեսոր, Շվեդիայի ազգային պաշտպանության ուսումնարան, Ստոկհոլմ

Փոլ Ա. Լիվայն
Հոլաքոստի պատմության ավագ դասախոս, կռթության ղեկավար, հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտություններ, Ուփսալայի համալսարան, Շվեդիա

Ռաքել Հոդոդո
Վարչության նախագահ, Շվեդիայի ասորական միությւնների համադրող կենտրոն

Ռաֆֆի Մոմջյան
Նախագահ և գլխավոր ղեկավար, ցեղասպանության կրթության նախագիծ, Սան Ֆրանցիսկո

Ռեյմոնդ Քևորքյան
Պրոֆեսոր, Ինստիտուտ Ֆրանսե դե Ժեոպլիտիկ, Փարիզ 8 Սան-Դենիս համալսարան

Ռիչարդ Գ, Հովհաննիսյան
Հայկական և Մեռձավոր Արևելքի պատմության պրոֆեսոր, Կալիֆորնիայի համալսարան, Լոս Անջելես

Ռոբերթ Մելսոն
Կոհեն-Լեսրի արժանավոր պրոֆեսոր, հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտությւնների Ստրասլեր կենտրոն, Քլարքի համալսարան

Ռոջեր Վ. Սմիթ
Պրոֆեսոր էմերիտուս, Կառավարության ֆակուլտետ, Ուիլիամ և Մերի քոլեջ, Վիրջինիա
Նախկին նախագահ, ցեղասպանության գիտակների միջազգային ասոցիացիա

Ռոնալդ Գրիգոր Սանի
Սոցիալ և քաղաքական պատմության Չարլզ Թիլի կոլեգիատի պրոֆեսոր, Միչիգանի համալսարան
Քաղաքականության և պատմության պրոֆեսոր էմերիտուս, Չիկագոյի համալսարան

Ռուդոլֆ Ժոզեֆ Ռամել
Քաղաքական գիտության պրոֆեսոր էմերիտուս, Հավաիի համալսարան

Սանդրա Թաթց
Ավստրալիայի հոլաքոստ և ցեղասպանության հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար

Սոլ Պ. Ֆրեդլանդեր
Պրոֆեսոր, պատմության բաժին, Լոս Անջելեսի Կալիֆորնիայի համալսարան

Շելլի Թենենբաում
Սոցիոլոգիայի պրոֆեսոր, ուսանողական ծրագրերի կորդինատոր, հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտությւնների Ստրասլեր կենտրոն, Քլարքի համալսարան

Ստեյնլի Փեյն
Պրոֆեսոր էմերիտուս, պատմության ֆակուլտետ, Ուիսքոնսինի համալսարան

Ստիվեն Լենարդ Ջեյքոբս
Ահարոն Արնոու նվիրաբերումով հրեական ուսումնասիրությունների կենտրոնի նախագահ
Կենտրոնական հետազոտությունների զուգակցված պրոֆեսոր, Ալաբամայի համալսարան
Խմբագիր, Դը Փեյփրս օվ Ռաֆիել Լեմկին
Առաջին փոխնախագահ, ցեղասպանության գիտակների համաշխարհային ասոցացիա

Թեսսա Հոֆման
Սոցիոլոգիական գիտությունների թեկնածու, սոցիոլոգիայի բաժին, Արևելյան Եվրոպայի հետազոտությունների կենտրոն, Բեռլինի ազատ համալսարան

Տիգրան Սարուխանյան
Ցեղասպանության գիտակների համաշխարհային ասոցացիայի անդամ
Այցելու հետազոտող, Մեծ Բրիտանիայի Պաշտոնական արխիվներ
Համբոլդրթ անդամ, Գոթինգենի համալսարան, Գերմանիա

Թուոմաս Մարտիկանինեն
Հետթեկնածուական գիտահետազոտող, Ֆինլանդիայի Ակադեմիա,Օբոյի Ակադեմիայի համալսարան, hամեմատական կրոնի ֆակուլտետ

Վահագն Ավետյան
Վարչության նախագահ, Շվեդիայի հայկական միությունների համադող կենտրոն
Գլխավոն խմբագիր, Armenicaorg

Ուիլյամ Հիուիթ
Պրոֆեսոր, Հոլաքոստ ցեղասպանություն ծրագիր, Ուեսթ Չեսթ Փենսիլվենիայի համալսարան

Ուինթոն Հիգգինս
Հոլաքոստի և ցեղասպանության հետազոտությունների Ավստրալիայի ասոցիացիաների ղեկավար
Այցելու հետազոտող, միջազգային հետազոտությունների ինստիսուտ, Սիդնեյի տեխնոլոգիայի համալսարան

Վոլֆգանգ Գաստ
Գերմանիայի արտաքին գրասենյակի Հայկական ցեղասպանության պաստաթղթերի խմբագիր

Յարի Աուրոն
Սոցիոլոգիայի պրոֆեսոր, սոցիոլոգիայի, քաղաքական գիտության և հաղորդակցության ֆակուլտետի գլխավորող, Իսրաելի բաց համալսարան, Իսրաել, Երուսաղեմ

Յեհուդա Բաուեր
Պրոֆեսոր էմերիտուս, Ժամանակակից հրեաբանության Հարման ինստիսուտ, Երուսաղեմի եբրայական համալսարան

Իվ Թերնոն
Պատմական գիտությունների թեկնածու, Փարիզ 4-Սորբոնի համալսարան, Փոլ Վալերի-Մոնթպելիե համալսարան 3

Թարգմանություն: Ռուբեն Թարումյան, Սոնա Գեւորգյան
Խմբագրել: Դավիթ Մաթեւսոյա

Recognize the 1915 genocide for what it is

In connection to the voting in the Swedish Parliament on June 11, 2008, regarding the four motions calling upon Sweden to recognize the 1915 Genocide in Ottoman Turkey. The Foreign Committee has advised rejecting the motions on the basis of « disagreement among researchers » and « the need of futher research ».

The Armenian Genocide, which also engulfed the Assyrians, Pontic Greeks and other minorities in the Ottoman Empire, began more than nine decades ago in 1915, but this issue gains added urgency the longer that denial of the crime continues. The genocide, or “extermination” as it was labeled by the international media and diplomatic corps, was an established fact for the world community. During the brief postwar period following the defeat of Turkey in 1918 until the rise of the Turkish Nationalist movement led by Mustafa Kemal, the annihilation of the Armenians was discussed openly. Turkish court martial tribunals tried political and military leaders implicated in “war crimes” and “crimes against humanity.” Several of the accused were found guilty and sentenced to death or given prison terms. Post-war Turkey passed through a phrase similar to that of Germany after World War II. During these proceedings, the truth about the persecution of the minorities in the Ottoman Empire was brought to light with horrifying details.

The process did not last long, however. The rise of the Turkish Nationalist movement and rejection of the sultan’s government ultimately led to the disbanding of the tribunals and the release of most of the accused. Almost all of the remaining Christian population—Armenian, Assyrian, and Greek—was then cleansed from their homelands of several millennia. Much of the court data and protocols disappeared, and Turkey entered a period of trying to erase all traces of Armenian existence in Anatolia and the historic Armenian plateau to the east.

Nine decades later, the once so-called “forgotten genocide” is no longer forgotten and warrants growing attention among academic and political circles. It is seen as a prototype of mass killing in the twentieth century and can be viewed as one of the most successful campaigns of genocide and ethnic cleansing in all history. The victimization of the Armenians extended to the Assyrian, Greek, Yezidi, and even Kurdish population, which was subjected to extensive “social engineering” through forced relocation and resettlement. As it happened the Turkish authorities became the beneficiaries of an “Armenia without Armenians” and, despite worldwide pledges and promises to punish the perpetrators, escaped any responsibility for the crime. Today, Turkey implements an active campaign of denial. Silence and passivity on the part of the world community, including Sweden, can only aid and abet this campaign. All the arguments relating to the need for further research or lack of consensus among scholars are spurious. The archives of every major country in Europe leave no doubt about the campaign of annihilation which occurred under the cover of a world conflict. The denialist arguments are all politically motivated and have nothing to do with the historical record. They are no more credible than those of Holocaust deniers such as Robert Faurisson, David Irving, Willis Carto, and Ernst Zündel.

Raphael Lemkin, who coined the term genocide in the 1940s and was the principal author of the U.N. Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, was deeply aware of the Armenian calamity and the failure of the international community to intercede or at least to punish the authors of the genocide. Recent research has demonstrated how deeply he was affected by the absence of effective international machinery to intervene at the time. He was also troubled by the persecution and massacres of the Assyrians in Iraq during the 1930s. What is more, newly conducted research at Uppsala University confirms that the Swedish Foreign Department and Government, through the reports of Ambassador Per Gustaf August Cosswa Anckarsvärd’s and Military Attaché Einar af Wirsén, were well aware of the annihilation that was occurring in the Ottoman Empire.

Today, Sweden is internationally regarded as a champion of human rights. It is incumbent on the Swedish authorities to live up to this reputation and to reject any compromise with negationism and denial. The Swedish Government should attempt to assist Turkey to become a better democracy by facing its history and acknowledging the truth, not by continuing to stagger in the darkness of self-deception and pretense.

Today, the data and information about the Genocide of Armenians, Assyrians and Pontic Greeks are so extensive that no serious politician can honestly cite insufficient or inconclusive research as an excuse to avoid recognition. Refusal to recognize established fact based on qualitative and quantitative research may be regarded as being tantamount to denial. The researchers have done their job in establishing the reality of the Armenian Genocide. Now, the turn has come for the political leaders to fulfill their responsibility by recognizing this calamity for what it was.

The signatories of this letter do not consider there is any doubt that the massacres of Christians and other minorities in the Ottoman Empire during the World War I constituted genocide. Even though research must and will continue, the existing information is compelling and must be acknowledged as such.

Adam Jones
Associate Professor, Political Science, University of British Columbia Okanagan

Åke Daun
Professor Emeritus of Ethnology, particularly European, Stockholm University

Alex Grobman
President of the Institute for Contemporary Jewish Life and the Brenn Institute

Alexandre Kimenyi
Professor of Linguistics, Ethnic Studies and African Languages at California State University, Sacramento

Alexis Herr
Doctoral Student, Strassler Family Center for Holocaust and Genocide Studies, Clark University

Alfred Grosser
Professor Emeritus, the Paris Institute of Political Science, author of the preface to Vahakn Dadrian, Histoire du génocide arménien, Paris, 1996

Alfred de Zayas
Professor of international Law, Geneva School of Diplomacy
Retired Senior Lawyer with the United Nations
Former Secretary of the UN Human Rights Committee
Former Chief of the Petitions Division at the Office of the UN High Commissioner for Human Rights
President, P.E.N. International, Centre Suisse Romand

Anatoly M. Khazanov
Ernest Gellner Professor of Anthropology, University of Wisconsin-Madison

Anders Hultgård
Professor Emeritus of Religious History, Faculty of Theology, Uppsala University, Sweden

Bruno Chaouat
Associate Professor of French, Center for Jewish Studies, University of Minnesota

Charles Eric Reeves
Professor of English Language and Literature at Smith College in Northampton, Massachusetts

Christian P. Scherrer
Professor of Peace Studies, Hiroshima University and Hiroshima Peace Institute, Hiroshima, Japan

Claude Mutafian
Associate Professor of Mathematics and Senior Lecturer, the Paris 13 University in Villetaneuse
Ph.D. in History, Paris 1 Pantheon-Sorbonne University

David Gaunt
Professor of History, Södertörn University College, Sweden

Debórah Dwork
Rose Professor of Holocaust History
Director, Strassler Center for Holocaust and Genocide Studies, Clark University

Dickran Kouymjian
Professor of History, Director of Armenian Studies Program, California State University, Fresno

Donald E. Miller
Executive Director, Center for Religion and Civic Culture, University of Southern California

Douglas Greenberg
Professor of History
Executive Director, USC Shoah Foundation Institute for Visual History and Education, College of Letters, Arts & Sciences, Leavey Library, University of Southern California

Elizabeth R. Baer
Professor of English and Genocide Studies, Gustavus Adolphus College in St. Peter, Minnesota

Ellen J. Kennedy
Interim Director, Center for Holocaust and Genocide Studies
Coordinator, Genocide Intervention Network, Minnesota

Eric D. Weitz
Distinguished McKnight University Professor and Chair, History Department, University of Minnesota

Ervin Staub
Professor of Psychology and Founding Director of the Ph.D. Program in the Psychology of Peace and the Prevention of Violence, Emeritus, University of Massachusetts at Amherst

Franklin Hugh Adler
G. Theodore Mitau Chair DeWitt Wallace Professor, Department of Political Science, Macalester College

George Andreopoulos
Professor of Political Science, Director of the Center for Human Rights at John Jay College of Criminal Justice, The City University of New York

Heidi Armbruster
Lecturer, School of Humanities, University of Southampton, UK

Helen Fein
Executive Director of the Institute for the Study of Genocide, Associate of the Belfer Center for Science and International Affairs at the Kennedy School of Government, Harvard University

Herb Hirsch
Professor of Political Science and co-editor, Genocide Studies and Prevention
L. Douglas Wilder School of Government and Public Affairs, Virginia Commonwealth University, Richmond

Irving Louis Horowitz
Rutgers, The State University of New Jersey
Hannah Arendt Distinguished University Professor Emeritus of Sociology and Political Science

James E. Young
Professor of English and Judaic Studies, University of Massachusetts

John K. Roth
Edward J. Sexton Professor Emeritus of Philosophy
Founding Director, The Center for the Study of the Holocaust, Genocide, and Human Rights, Claremont McKenna College, California

Kirk C. Allison
Program Director, Program in Human Rights and Health, School of Public Health, University of Minnesota

Klas-Göran Karlsson
Professor of History, Lund University, Sweden

Kostas Fraggidis
Secretary, Evxinos Pontos Stockholm

Kristian Gerner
Professor of History, Lund University, Sweden

Lars M. Andersson
Senior Lecturer, Department of History, Uppsala University, Sweden

Linda M. Woolf
Professor of Psychology, Webster University, Missouri

Manus I. Midlarsky
Moses and Annuta Back Professor of International Peace and Conflict Resolution, Rutgers University, New Brunswick

Martha Minow
Member of the Faculty of Education
Jeremiah Smith, Jr. Professor, Harvard Law School

Michael Dobkowski
Professor of Religious Studies, Hobart and William Smith Colleges

Michael Mann
Professor, Department of Sociology, University of California, Los Angeles

Norman Naimark
Robert and Florence McDonnell Professor in East European Studies, Stanford University

Omer Bartov
John P. Birkelund Distinguished Professor of European History, Department of History, Brown University

Ove Bring
Professor of International Law, Swedish National Defence College, Stockholm, Sweden

Paul A. Levine
Senior Lecturer in Holocaust History
Education Director, Holocaust and Genocide Studies, Uppsala University, Sweden

Rachel Hadodo
Chairwoman of the Board, Union of Assyrian Associations in Sweden

Raffi Momjian
Chairman and Executive Director, The Genocide Education Project, San Francisco

Raymond Kévorkian
Professor, Institut Français de Géopolitique, Université Paris 8 Saint-Denis

Richard G. Hovannisian
Professor of Armenian and Near Eastern History, University of California, Los Angeles

Robert Melson
Cohen-Lasry Distinguished Professor, Strassler Center for Holocaust and Genocide Studies, Clark University

Roger W. Smith
Professor Emeritus, Department of Government, College of William and Mary, Virginia
Past President, International Association of Genocide Scholars

Ronald Grigor Suny
Charles Tilly Collegiate Professor of Social and Political History, The University of Michigan
Professor Emeritus of Political Science and History, The University of Chicago

Rudolph Joseph Rummel
Professor Emeritus of Political Science, the University of Hawaii

Sandra Tatz
Director of the Australian Association of Holocaust & Genocide Studies

Saul P. Friedlander
Professor, Department of History, UCLA

Shelly Tenenbaum
Professor of Sociology, Undergraduate Activities Coordinator, Strassler Center for Holocaust and Genocide Studies, Clark University

Stanley Payne
Professor Emeritus, Department of History, University of Wisconsin

Steven Leonard Jacobs
Aaron Aronov Endowed Chair of Judaic Studies
Associate Professor of Religious Studies, The University of Alabama
Editor, the Papers of Raphael Lemkin
1st Vice-President, International Association of Genocide Scholars

Susan Ashbrook Harvey
Professor of Religious Studies, Brown University

Tessa Hofmann
Ph.D. in Sociology, Department of Sociology, Institute for East European Studies, Free University Berlin

Tigran Sarukhanyan
Member of International Association of Genocide Scholars
Visiting Research Fellow (PRO), Official Archives of Great Britain
Humboldrt Fellow, University of Goettingen, Germany

Tuomas Martikainen
Ph.D., Postdoctoral Researcher, Academy of Finland, Åbo Akademi University, Deptartment of Comparative Religion

Vahagn Avedian
Chairman of the Board, Union of Armenian Associations in Sweden
Chief Editor, Armenica.org

William Hewitt
Professor, Holocaust Genocide Program, West Chest University of Pennsylvania

Winton Higgins
Director of the Australian Association of Holocaust & Genocide Studies
Visiting Research Fellow, Institute for International Studies, University of Technology, Sydney

Wolfgang Gust
Editor of the Official Documents of the German Foreign Office on the Armenian Genocide

Yair Auron
Professor in Sociology, Head of the Department of Sociology, Political Science and Communication, The Open University of Israel, Jerusalem

Yehuda Bauer
Professor Emeritus, Harman Institute of Contemporary Jewry, Faculty of Humanities, Hebrew
University of Jerusalem

Yves Ternon
Ph.D. in History, Paris 4-Sorbonne University. HDR, Universit Paul Valéry-Montpellier 3